«Επιτέλους θα φτιάχνει, αντί να χαλάει.»

Ήταν τα λόγια του πατέρα μου στο αυτί της μητέρας μου, καθώς την αγκάλιαζε με ανακούφιση. Στέκονταν όρθιοι στο μπαλκόνι, κάπου στα μέσα του καλοκαιριού του 2001.

Μόλις τους είχα πει ότι πέρασα στη σχολή Ηλεκτρονικών Μηχανικών. Ήμουν 18.

Όλη μου τη ζωή με έβλεπε να χαλάω τα πάντα, από παιχνίδια μέχρι εργαλεία.

Η φράση «Και αυτό το χάλασες;» ήταν κάτι που το άκουγα συχνά.

Το μυαλό μου όμως ήταν φτιαγμένο να εξερευνά. Είχα μια βαθιά ανάγκη να καταλάβω, που δεν ικανοποιούνταν με εύκολες απαντήσεις. Γι’ αυτό, τα έκανα όλα βίδες.

Είχε δίκιο — χαλούσα τα πάντα.

Απ’ όσο φάνηκε δεν ήταν γραφτό να γίνω ηλεκτρονικός. Σπούδασα δυο περίπου χρόνια με πολύ καλά αποτελέσματα. Όντως είχα αρχίσει να φτιάχνω πράγματα. Τα παράτησα όμως, κι άρχισα να τριγυρνάω. Ελλάδα, Ολλανδία, Σουηδία. Πέρα δώθε για χρόνια.

Δούλεψα με υπολογιστές, ηλεκτρονικά, ξυλουργική, έγινα φωτογράφος, δούλεψα σε κουζίνα, έπαιζα ως DJ. Τα περισσότερα από περιέργεια. Μόλις ένιωθα ότι είχα καταλάβει κάτι, πήγαινα στο επόμενο.

Το μόνο που δεν έβγαζα άκρη ήταν ο εαυτός μου.

Πήγα σε γκουρού, ψυχοθεραπευτές, σωματικούς θεραπευτές, μάντεις.
Το 2020 είχα πτυχίο ψυχολογίας. Ήμουν 37, και ακόμα χαμένος.
Χρειάστηκαν πέντε ακόμα χρόνια για να καταλάβω πως δεν υπήρχε οριστική λύση. Μόνο ατέλειωτες διορθώσεις.

Σαν τον τιμονιέρη που διορθώνει πορεία μετά από κάθε κύμα.

Επίσης κάνω (κακό) σκι, windsurf (ελπίζω όχι τόσο κακό) και παίζω λίγη κιθάρα. Καμιά φορά περνάω χρόνο στο εργαστήρι του πατέρα μου, κάνοντας αυτό που ξέρω καλύτερα: να φτιάχνω πράγματα.

Τα υπόλοιπα είναι στα κείμενα.

BSc (Hons) Ψυχολογίας · Αδειούχος Ψυχολόγος · Συν-συγγραφέας, μελέτη για τα αυτοσυνειδητά συναισθήματα και τον τζόγο (2021)